در مدح خوراکيها

اگر تخم‌مرغ نبود، زندگی چيزی کم داشت.

نه، انصافاً، هر کسی که تخم‌مرغ رو اختراع کرده، يکی از بزرگترين خادمان بشريت بوده. تا به حال فکر کرده‌ايد که سوای تخم‌مرغ نيمرو و آبپز و املت و غيره، که واضحاً با تخم‌مرغ درست ميشند و تا به حال ميليونها دانشجوی بی‌دست‌وپا رو در سراسر دنيا از خطر مرگ از فرط گرسنگی نجات داده‌اند، چقدر از غذاهای ديگه بدون وجودش امکان‌پذير نيست؟ فقط يک قلم تمام کيکها و بيسکوييتها و شيرينهای تر و خشک. بدون اونها چقدر زندگی ملال‌آور ميشد. يا همين کتلت گوشت ‌چرخ‌کرده که من ديشب درست کردم و تمام شب هم هی من و شوورخان پا شديم و به کتلتهای سرد‌شدهء توی يخچال ناخنک زديم. بدون تخم‌مرغ خميرش نميگرفت که. آش ميشد. يا مثلاً سالادالويه، يه غذای محبوب ديگه، آيا بدون تخم‌مرغ آبپز هنوز سالاد الويه بود؟ نه که نبود. يا همين پن‌کيکهايی که نسخه‌اشون رو در همين وبلاگ به حضورتون تقديم کردم. همينها رو صدجور ميشه درست کرد: با اسفناج، با گوشت چر‌خ‌کرده، با سبزيجات، با سس قارچ، با ميوه، با مربا… اما بدون تخم‌مرغ؟ نميشه. از گوشت مرغ ميشه گذشت، اما از تخم‌مرغ هرگز.

پياز هم همينطور. آيا ميشه بدون پياز غذای ايرانی درست کرد؟ نه که نميشه. در صدر صدی نود نسخه‌های ايرانی به عنوان اولين جمله نوشته شده: پيازها را خلال و سرخ کنيد. چلوکباب بدون پياز چلوکبابه؟ معلومه که نيست. آبگوشت هم همينطور. در فرنگ هم خيلی از غذاها رو نميشه بدون پياز درست کرد، و اصلاً آشپزخونه بدون پياز فلج ميمونه. سالم و خوشمزه بودنش به کنار، اما برای آشپزی حياتيه، و مثل يک معشوقهء بدقلق و لجباز، هرچقدر هم که ما رو به گريه و فين‌فين بندازه، محاله که ازش بگذريم.

يا مثلاً سيب‌زمينی. همه‌اش چندصدساله که از آمريکا به اروپا آورده شده و از اونجا به ايران، و اون هم به نوبهء خودش در جنگهای جهانی کلی مردم رو از گرسنگی نجات داده و در همين مدت نسبتاً کوتاه آنچنان خودش رو در نسخه‌های آشپزی جا کرده که اصلاً نميشه مجسم کرد زمانی چقدر گمنام و بعد بدنام بوده. اروپاييها اول اون رو خام خورده بودند و تف کرده بودند که اه اه اين چيه. ميگفتند جلوی سگ هم بندازی نميخوره! در حالی که چقدر بلاهای مختلف ميشه سرش آورد. از سرخ‌کرده‌اش گرفته که در تمام دنيا حتی بدغذاترين بچه‌ها رو به خوردن واميداره، تا آبپز و پوره و کوفته و کوکو و سوفله و سوپ و غيره، و در خيلی از غذاها مثل همين آبگوشت خودمون نقش مهمی رو بازی ميکنه.

شکلات هم مثل سيب‌زمينی هديه‌ای از اونور اقيانوسه و قدمت زيادی نداره، به خصوص نوع شيرينش که ما بيشتر ميشناسيم. اما حالا از خودم ميپرسم که مردم دنيا چطور قرنها تونسته‌اند زنده بمونند، بدون اينکه اين نرمی شيرين و گرم رو هرگز روی زبونشون حس کرده باشند و عطر شکلات توی دماغشون پيچيده باشه. يه قطعه کيک شکلاتی ممکنه که نتونه مشکلی رو حل کنه، اما ميتونه در پايان يک روز طولانی و عذاب‌آور به ياد آدم بندازه که زندگی هنوز زيباست! اگر قرار بود عشق مزه‌ای داشته باشه، حتماً مزهء شکلات ميداد.

به نظر من بايد يه روزی اين حرفها گفته ميشد.