مصيبت چيست؟

گمونم يه توضيحی بايد به خواننده‌ها بدم که تا به حال فکر ميکردم لازم نباشه، اما انگار هست:

ببينيد، در بيمارستان به من يک برگه دادند با جدولی برای ثبت روال درد، جهت فرستادن برای شرکت بيمه. به اين معنی که تاريخ هر روز رو در جدول وارد ميکردی و بعد علامت ميزدی که از رتبهء صفر تا ده، شدت دردت در چه حديه و در حالت ايده‌آل بايد روال منفی داشته باشه و کمتر و کمتر بشه. اين جدول من رو اول کمی گيج کرد، چون نميدونستم مبنا و اساس تخمين درد چی بايد باشه. مثلاً اگه بخوام حد و اندازهء دردم رو به فرض با يک بيمار سرطانی رو به مرگ مقايسه کنم، يا يکی که همين الآن گلوله خورده يا يکی از استخونهاش شکسته، بايد وجداناً فوقش ۱ يا ۲ رو علامت بزنم، اون هم با مقياس قدرت تخيلم که اون دردی که تا به حال نکشيده‌ام، چقدر ميتونه بد باشه. خانم پرستار بخش در جواب سؤالم گفت نه، بر مبنای تجربهء خودت درجهء درد رو تخمين بزن. من هم همين کار رو کردم.

حالا چرا اين رو به شماها ميگم؟ چون انتشار شرح‌المصائبم در بيمارستان صرفاً به معنی در ميون گذاشتن يک تجربهء شخصی با شماست. اگر اسمش رو گذاشته‌ام مصائب، يعنی مصيبتها، در واقع بايد براتون روشن باشه که اين عنوان تا حدی جنبهء طنز داره و من دو سه هفته اقامت در يک بيمارستان رو که در مقايسه با خيلی از بيمارستانهای ايران سوپردولوکس و فوق‌العاده پرتجمله، لزوماً يک مصيبت نميدونم. صدالبته مصيبت اينه که آدم عزيز مصدوم يا بيماری رو به بيمارستان برسونه و پرسنل بيتوجه و بيمسئوليت باشه و بيمارستان فاقد تجهيزات و از همه بدتر جيب خالی. ضمن اينکه بيمارستانهای ايران هم در مقايسه با به فرض فلان چادر صليب سرخ در بهمان اردوگاه پناهندگان آفريقايی خيلی لوکس هستند… مسلمه که اين تجربه فقط ميتونه در رتبهء شخصی و خصوصی من جنبهء منفی داشته باشه و به هيچ وجه بازتاب جهانی نداره! همونطور که احتمالاً ميدونيد اين وبلاگ يک رسانهء شخصيه برای قسمت کردن افکار و تجربيات و خاطرات خصوصی من که قسمتيش هم اين شرح‌المصائب بوده و بعضی از شما اون رو تا حدودی سرگرم‌کننده و جالب دونسته‌ايد. پس لطفاً ديگه سرزنشم نکنيد که چرا بهش ميگی مصائب، مگه حالا چی شده.

اين من رو ياد اون اشخاصی ميندازه که چند وقت پيش، زمانی که دربارهء طرح زشت و ناشيانهء جلد يک آلبوم موسيقی نوشتم، اعتراض کرده بودند که چرا به جای پرداختن به اين مسائل بی‌اهميت به فکر برف سنگين در ايران نيستی. خوب، به عنوان يک مرفه بيدرد خارج‌نشين که به هر حال اين اعتراض بر من وارده. از طرف ديگه مطمئن نبودم که آيا نوشتنم دربارهء موضوعی که اون رو نديده‌ام و شخصاً تجربه نکرده‌ام و فقط ميتونه در اين حد باشه که «شنيده‌ام در بعضی نقاط ايران برف اومده و زندگی مردم رو مختل کرده. چه بد!» چقدر ميتونه به اون مردم کمک بکنه يا برای خواننده‌ها جالب باشه. غير از اين، من کمتر دربارهء موضوعاتی مينويسم که درصد بزرگی از وبلاگها رو به خودشون مشغول کرده‌اند. وقتی يه موضوع سراسری ميشه و هر کجا که ميرم درباره‌اش ميخونم، اغلب احساس ميکنم که حرفها همه در اين باره زده شده و لزومی نداره که من هم به تکرار مکررات بپردازم. اين شيوه رو در تمام اين سالها حفظ کرده‌ام و خيال ندارم که تغييرش بدم، جز موارد استثنايی که موضوع برام جالبتر از حد معموله يا درباره‌اش حرف تازه‌ای برای گفتن دارم.

پينوشت: تلوزيونمون به ديار باقی شتافت. هر چی خاک اونه عمر شما باشه. جهت شادی روح اون مرحوم مراسمی ترتيب نداديم چون وصيت کرده بود هزينه‌اش صرف خريدن تلويزيون بعدی بشه. اما از اونجايی که شادروان ميراث قابل توجهی از خود به جا نگذاشته بود انتخاب جانشينش به اطلاع ثانوی موکول شد. فعلاً آنلاين فيلم و تلويزيون نگاه ميکنيم. هر کی فيلم و سريال با دوبلهء آلمانی دوست داره تشريف ببره اينجا.