اسلام آمريکايی – ۲

چند سال پيش جايی که يادم نيست کجا بود خوندم که يه آلمانی تعريف کرده بود همسايهء ترک مسلمونش رو بطری آبجو به دست در حياط جلوی منقل کباب ديده که داشته سوسيس سرخ ميکرده. آقاهه با نيش باز بهش ميگه: از الله نميترسی که گوشت خوک و الکل ميخوری؟ آقای همسايه هم با خنده انبرش رو که باهاش سوسيسها رو جابه‌جا ميکرده رو به آسمون تکون ميده و ميگه: امروز هوا ابريه، الله نميبينه!

حالا اين آقای مسلمون شوخی کرده بود و اينجور کلاههای شرعی سر خدا گذاشتن و کيف دنيا رو کردن هم منحصر به اسلام نيست. يکی از محبوبترين غذاهای ناحيه‌ای که در اون زندگی ميکنم – ماول‌تاشن – فلسفهء وجوديش در قديم پنهان کردن گوشت در کيسه‌های کوچيک خمير بوده که خدا نبينه ملت دارند روز جمعه بر خلاف دستورات صريحش گوشت ميخورند. يکی از دوستانم هيچ اعتقادی به مسيحيت و کليسا نداره، اما از ترس شکستن دل مادرش جرئت نداره از دين برگرده. خيلی از مسيحيهايی که ميشناسم سالها فقط به اين دليل ماليات کليسا ميدن که ميگن مراسم عروسی در کليسا رمانتيکه و نميخوان ازش چشم بپوشن!

اما کجدار و مريز در اسلام به دليل سفت و سختتر بودن دستوراتش بيشتر توی ذوق ميخوره. بارها شاهد بوده‌ام که زنان مسلمان با آرايش غليظ و موهای افشان و ناخنهای لاک‌زده روزه گرفته‌اند و سفرهء حضرت عباس و غيره انداخته‌اند. مادر يکی از دوستانم که ترک بود تمام سال آبجو و عرق ميخورد و بيحجاب ميگشت، اما همين که رمضون ميشد روسری سرش ميکرد و قرآن ميخوند. از من هم خواهش ميکرد که براش قرآن رو به عربی بخونم چون صوابش از ترکی بيشتره. خوب، ميترسند که مبادا يه چيزهايی باشه! و محض محکم‌کاری هوای خدای بالای سر رو هم دارند. دايی من يک عمر به عقل مسلمونها ميخنديد اما همين که سنش بالا رفت از ترس مرگ شروع کرد به نماز خوندن. کاملاً قابل درکه. اما سؤال اينه که آيا يک ماه روسری سر کردن و قرآن خوندن در سال آدم رو مسلمون ميکنه؟ آيا قضيه به همين سادگيه؟ آيا مادر دوست من ميتونست ادعا کنه که اسلام دين خوبيه، چون همين قدر التزام به دستوراتش بهشت رفتن رو تضمين ميکنه؟ با روسری شيک و زيبا بودن پيشکش، آيا ميشه با دوست‌پسر رابطهء جنسی داشت و گفت اسلام به اين چيزها ربطی نداره؟

باز برميگرديم به اين مسئله که ذات انسان به خوشی و راحتی و زندگی خوب و آزاد و بی‌دردسر تمايل داره، چيزی که دستورات دينی اون رو ازش اغلب به بهانه‌های واهی دريغ ميکنند. بشر دوپا هم از ديرباز به دنبال انواع و اقسام راههای دررو بوده. در يک حکومت مذهبی که بقای نظام وابسته به کنترل مردم و تشديد اعتقادات مذهبی و در نتيجه التزامشون به نظامه، اگر نتونند مستقيماً پيشنهاد بدند که مردم از اين راههای دررو استفاده کنند، در کنار دامن زدن به حس ترس و ناامنی و عذاب جهنم و علم کردن دشمنان خيالی و واقعی و ترويج خرافه‌پرستی، سعی در تلطيف چهرهء مذهب و ارائهء جنبه‌های مثبتش دارند و در اين راه از هيچ پستی و بيشرمی و وقاحتی رويگردان نيستند. حافظهء تاريخی ضعيف مردم و پايين اومدن توقعاتشون هم مسلماً کمک بزرگيه. مهم اينه که مردم ايمان خودشون رو به مذهب از دست ندند که عواقبش باعث به لرزه درآوردن پايه‌های حکومت ميشه. پس وقتی ميبينند که حذف کامل چيزهای نشاط‌آوری مثل موسيقی و رقص و نور آفتاب و غيره از زندگی مردم باعث گريز اونها از اسلام ميشه، سعی ميکنند راه حلهايی هرچند ناکامل برای اين مشکل پيدا کنند: ناگهان از راديو و تلويزيون موسيقی شاد و تند پخش ميشه، همونی که تا چند سال پيش نهايت انحطاط و فساد بود. اسم رقص رو عوض ميکنند که مردم خيال بد نکنند و اسمش رو ميگذارند حرکات موزون و اون رو تحت شرايطی بلااشکال ميدونند. دختر يک آخوند شياد فاسد رو سوار دوچرخه ميکنند، همون دوچرخه‌ای که چند سال قبلش دختربچه‌های شيش هفت ساله رو ازش پايين ميکشيدند. برای زنان گتوهايی در ميون ديوارهای بلند در نظر ميگيرند و توی بوق و کرنا ميکنند که ما اينقدر به فکر آزاديهای شما هستيم که براتون پارک بانوان درست کرده‌ايم. من حتم دارم، اگه روزی فشارها اونقدر زياد بشه که راه ديگه‌ای برای حفظ نظام و چپاول و غارت بيشتر نداشته باشند، هم حجاب رو آزاد ميکنند، هم الکل و قمار و غيره رو و ميگن اصلاً ما هميشه ميگفته‌ايم که اينها مسائل خصوصی هستند و لا اکراه فی الدين و بايد مردم در عمل به دستورات مذهبی آزاد باشند. دقيقاً عين خاتمی که مردم به خاطر يک وجب عقب رفتن روسريها به دست و پاش افتادند و اون رو تبديل به قهرمان آزادی کردند.

به سياستمدارانی که اصطلاحاً بهشون اصلاح‌طلب ميگن کاری ندارم چون دغدغهء اونها فقط قدرته و نه هيچ چيز ديگه. اين وسط وضع کسانی که به نام روشنفکر دينی و ملی‌مذهبی و غيره معروف شده‌اند جالبه. اونها هم دانسته يا ندانسته با تمام قدرت در تحکيم پايه‌های نظام کوشا هستند، چون در ارائهء همون چهرهء کاذب دوست‌داشتنی از مذهب که گفتم شريکند. اينجور آدمها که اگه پاش بيفته برای تأييد شرب خمر هم از قرآن برات دليل و برهان ميارند به گمان من ته دلشون ميدونند که اسلام همونيه که در عربستان سعودی اجرا ميشه و نه حتی در ايران، اما وجود و جرئتش رو ندارند که کاملاً به مذهبشون پشت پا بزنند و با اين واقعيت کنار بيان که اين همه سال به جای راز و نياز با خداوند با در و ديوار حرف زده‌اند و مقدسينی که در کنار خدا پرستيده‌اند شايد واقعاً آدمهای چندان جالبی هم نبوده‌اند و – از همه مهمتر – پس فردا که دو متر زير خاک جا گرفتند کسی نمياد که دستشون رو بگيره و اونها رو دوباره بکشه بيرون. نمونه‌اش همين دکتر سروشه که ديگه حالا به وحی هم بند کرده و يواش يواش داره اعتراف ميکنه که بابا، اين محمد هم يه آدمی بود مثل من و شما، جوگير شده بود، فکر ميکرد داره با خدا حرف ميزنه! معلومه که همچين حرفی براش گرون تموم ميشه، اما جالبه که با اين وجود هنوز هم از اسلام دفاع ميکنه. از اونجايی که در حال حاضر اسم اسلام حتی بيشتر از اديان ديگه در سراسر دنيا با تحجر و عقب‌موندگی فکری گره خورده (که به نظر من عادلانه نيست و همه‌اشون سر و ته يک کرباسند)، برای خيط نشدن و در دستهء چماقداران قرار نگرفتن و پز روشنفکری رو همچنان حفظ کردن مجبورند از زمين و هوا و گوشه و کنار دليل بيارند که اسلام خيلی خوبه و روی هر چيزی که انگشت بگذاری ادعا ميکنند که همه‌اش تحريف اين دين خوب و مهربونه. همون حديثهايی که تا به حال از حفظ بوده‌اند و برای ديگران ميگفته‌اند چون ديگه در اين دوره و زمونه با بالا رفتن سطح فکر مردم فقط باعث خنده ميشن يهو جعلی از آب درميان. از يک طرف با لجاجت اعجاب‌انگيزی سر اينکه روی خودشون اسم مسلمان بگذارند اصرار دارند و از طرف ديگه از تمام دستورات اسلام فقط اونهايی رو که بپسندند انتخاب ميکنند و در جواب من و شما شونه‌ای بالا ميندازند و ادعا ميکنند که اسلام واقعی رو کسی جز خودشون نشناخته! شب بعد از بحثی دربارهء تفاوت شرابهای ايتاليا و فرانسه، عليه سنگسار سخنرانی ميکنند و حرفهای خوب خوب در وبلاگشون مينويسند و صبح در محل کار دقيقاً همون رفتار و فرهنگ آخوندی و حزب‌اللهی رو به مرحلهء اجرا درميارند که بهش خو گرفته‌اند. موی افشان و پاپيون و کراوات دردی دوا نميکنه، مهم طرز فکره. اين هم جالبه که خيليهاشون ميگن خمينی رو دوست دارن و حالا که دستش (خوشبختانه) از دنيا کوتاهه بهش يه صفاتی نسبت ميدن که با يک من سريشم به ريشش نميچسبه، مثلاً ترقی‌خواهی، عدالت‌طلبی، روشنفکری، باسوادی، آزادگی و غيره.

خنده‌دار اينه که اگر خمينی زنده بود و اسلام اين آدمها رو ميديد، با خشم تمام سرشون فرياد ميزد: لکن اين اسلام امريکاييست!