آهوی گچی

گمونم هنوز دو سالم نشده بود. در خيابون انديشه زندگی می‌کرديم. همسايهء بالايی ما رو دعوت کرده بود ناهار خونه‌اشون. همه نشسته بوديم دور يه سفرهء بزرگ. همسايه‌هامون سه چهار تا بچه داشتند. سوپ خوشمزه‌ای (هويج؟ گوجه‌فرنگی؟) به عنوان پيش‌غذا آورده بودند. من يکی دو قاشق سوپ رو خورده بودم و بدجوری ازش خوشم اومده بود، به خصوص که مزه‌اش… جديد بود. آدم وقتی اونقدر کوچولوست، همه چيز رو برای بار اول تجربه ميکنه.

يکی از بچه‌های همسايه، يه پسر پنج شيش ساله، گفت که ميخواد جاش رو عوض کنه و نميدونم پيش کی بشينه. بشقاب سوپش رو برداشت و راه افتاد که بره اونور سفره. همين که به من رسيد، سکندری خورد و همهء محتوای داغ بشقابش سرازير شد روی کمر من. دادم هوا رفت. بدجوری سوختم.

مامان بلوزم رو درآورد و ديد که پشتم قرمز شده. بغلم کرد و گفت که بهتره من رو ببره خونه و به کمرم پماد بماله. يادمه که بغلش بودم، چون نگاهم هم‌ارتفاع مامان بود و بزرگترهای ديگه که ناراحت و نگران دور ما ايستاده بودند، با اينکه من ديگه گريه نميکردم. آقای همسايه که طفلکی به خاطر ناشيگری پسرش بدجوری گرفتار عذاب وجدان شده بود، با دستپاچگی به دور و برش نگاه کرد و اولين چيزی که دستش افتاد از روی رف برداشت و داد به من که دلم رو خوش کنه. ديدم يه مجسمهء گچی آهوست به رنگ نارنجی تيره با خالهای سفيد روی پشتش. تعجب کردم که چرا اين رو داده به من. روشن بود که اسباب‌بازی نيست. يه خرده نگاهش کردم و خواستم پسش بدم، اما آقاهه دوباره بهم برگردوند که نه، اين مال توئه! اون موقع نفهميدم که علت دادن مجسمه به من چيه. وقتی رسيديم خونه از مامان پرسيدم، گفت داده بهت که گريه نکنی. تعجبم بيشتر شد. من که ديگه گريه‌ام تموم‌شده بود؟ تازه، گريهء من و سوختن کمرم چه ربطی داره به آهوی گچی؟ جوری تربيت نشده بودم که مثل بعضی از بچه‌های ديگه، هر دفعه برای بريدن صدام چيزی بدن دستم و لوسم کنن. اون مجسمه رو سالها داشتيم، تا اينکه از ايران رفتيم. اون اواخر ديگه گوشه و کنارش پريده بود و سفيدی گچ از زير لعاب نارنجی معلوم بود.

دو سه روز پيش در ناهارخوری محل کارم غذايی خوردم که نميدونم چرا من رو ياد مزهء اون سوپ خوشمزه انداخت. فکر کن، اون پسرکی که روی من سوپ ريخت، الآن خودش عاقله‌مرديه و احتمالاً چندتا بچه داره! يعنی من رو هنوز يادش مياد؟ گمون نکنم.