من کيم؟

شما پانته‌آ صدام کنيد. البته اسم خودم رو بيشتر دوست دارم.

مسلماً خوندن نوشته‌های وبلاگم به کاملتر شدن تصويری که ميخواهيد از من در ذهنتون بسازيد کمک ميکنه. اينجا چند دانستنی مفيد و غيرمفيد دربارهء خودم ميگذارم، بدون اينکه بدونم آيا شناخت من رو برای شما که با اين هدف به اين صفحه اومده‌ايد آسونتر ميکنه يا نه.

در تهران به دنيا اومده‌ام، در يک بامداد سال ۱۳۵۲ در برج حوت، ‌يعنی ماه اسفند. مادرم از بختياريهای خوزستانه و پدرم زادهء تهران. در سن ۱۵ سالگی ايران رو ترک کردم. دو برادر و يک خواهر دارم که اينجا از اونها با اسمهای پيروز، پوپک و پويا ياد ميکنم. همه از من کوچکتر هستند و مثل خودم ساکن آلمان. همسرم آلمانيه و اسم مستعارش رو برای درج در وبلاگم خودش انتخاب کرده: پاول. من اينجا اغلب محض خنده شوورخان صداش ميکنم.

قيافه‌ام معموليه، نه خيلی زشت و نه خيلی زيبا. چشمها و موهام قهوه‌ای تيره است. رنگ پوستم نسبتاً روشنه چون ديگه مثل قديم اهل حموم آفتاب گرفتن نيستم. قدم ۱۷۶ سانته. وزنم رو به مامانم هم نميگم، شما که جای خود داريد. هيچ جای بدنم رو جراحی پلاستيک نکرده‌ام.

اطرافيانم ميگن آدم خونگرم و شوخی هستم و دست و دلباز و روراست. همين اطرافيان ميگن گاهی زياد مستبد ميشم و حرفم رو آنچنان آمرانه و با تحکم ابراز ميکنم که جای اعتراض يا حتی ابراز ترديد نميمونه. ميگن گاهی زيادی افسرده و بدبين هستم. اطرافيانم گاهی حرف زيادی ميزنند. شما گوش نديد. اما خودم بايد به اين نقاط ضعف اعتراف کنم که گيج و گول و حواسپرت هستم و گاهی غرغرو. اصلاً هم بلد نيستم چطور پول خرج کنم. مثل برف توی دستم آب ميشه.

از مرگ، از زمينگير شدن، از آينده و از موش ميترسم.

لذت بردن از چيزهای خوب برام مهمه و اونها رو بر خودم ممنوع نميکنم. به همين دليل هم سيگاری قهاری هستم. مشروب به ندرت مينوشم. معمولاً روزی يک وعده غذا ميخورم اما تنها به دليل عادت. اگر خوشمزه باشه و من هم گرسنه، زياد ميخورم. اگر نه هم که خوب کمتر.

اولين چيزی که صبحها موقع بيدار شدن بهش فکر ميکنم معمولاً اينه: هممپففف…

صبحانه‌ام معمولاً يکی دو فنجون قهوه است و يکی دو تا سيگار. اما اگر صبحانه بخورم، پيتزای سرد، قرمه‌سبزی از شب پيش مونده يا کيک خامه‌ای رو ترجيح ميدم. البته بهترين صبحانهء عمرم رو در مسجدسليمان خوردم با نون تيری و کره و تخم‌مرغ محلی و چای‌شير، اما خوب اون گير فلک نمياد.

کتاب زياد ميخونم، اما بيشتر به زبان آلمانی. ژانر مورد علاقه‌ام علمی-تخيلی، جنايی و وحشته. کتابهای تاريخی، شعر فارسی و ادبيات کلاسيک ايران رو دوست دارم.

به فيلم و تلويزيون علاقه دارم.

خيلی به ندرت موسيقی ۲۰ سال پيش به اينور گوش ميدم. هر چی ميشنوم معمولاً عتيقه و زيرخاکيه. عاشق موسيقی محلی ايران هستم، مال هر کجا که باشه.

دوست داشتم نواختن يک ساز رو ياد بگيرم. نشد. کلاس پيانو و گيتار و آواز رفتم، اما هر کدوم رو مجبور شدم به دلايل مختلف ول کنم. استعدادم بدک نبود. حيف شد.

اونجور بازيهای کامپيوتری رو دوست دارم که بچه‌ها اغلب خوششون نمياد. اونهايی که بزن بزن و بالا و پايين بپر و سر و صدا نداشته باشه و به جای سرعت واکنش احتياج به فسفر سوزوندن و استراتژی باشه.

چند ساله که دست به قلم‌مو و رنگ نبرده‌ام، اما يک روزی اين کار رو دوباره خواهم کرد.

آشپزيم ای… بد نيست. شوور خان که خيلی راضيه. شيرينی هم بلدم بپزم.

موقع ظرف شستن ميزنم زير آواز.

خيلی بلند قهقهه ميزنم. صدای عطسه‌ام ديوارها رو به لرزه درمياره. گريه‌ام کم‌صداست.

از بيخ و بن لامذهب و بيدين هستم. زندگی در ايران باعث شده که احساسم نسبت به اديان بيطرف و خونسرد و منطقی نباشه، بلکه همراه با نفرت و انزجار. تلاشی در از بين بردن اين بيزاری نميکنم (فايده هم نداره) اما حواسم بهش هست و ميدونم ممکنه گاهی روی استدلال و نتيجه‌گيريهام تأثير مخرب بگذاره.

۵ ساله که بودم ميخواستم دانشمند بشم. مثل اينشتين و مادام کوری و زکريای رازی و ابوعلی سينا.
۱۱ ساله که بودم ميخواستم طراح مد بشم.
۱۳ ساله که بودم فهميدم برای طراح مد شدن بايد خياطی ياد بگيرم، پس تصميم گرفتم گرافيست بشم.
نه دانشمند شدم، نه طراح مد، نه گرافيست.
مشاغل مختلفی داشته‌ام، به عبارت ديگه برای گذران زندگی خيلی کارها کرده‌ام. در اين چند سال اخير در زمينهء خبرنگاری روزنامه، مجله، وب و راديو فعاليت ميکنم.

عاشق بچه‌ها هستم. خودم هنوز مادر نشده‌ام.

کلمه‌ها رو دوست دارم. حرف زدن و نوشتن رو.

اگر باز هم سؤالی هست بپرسيد. سعی ميکنم در حد امکان جواب بدم.

در آخر از شما خواهشی دارم:

چندان مبادی آداب نيستم اما برام حفظ احترام و رعايت عرف و ادب تا حدودی مهمه. اگر ميخواهيد اينجا نظرتون رو بنويسيد و با من حرفی بزنيد، با کمال ميل، قدمتون روی چشم. اما سعی کنيد حرفهاتون توهين‌آميز نباشه. دلم ميخواد فضای اين وبلاگ حتی در اوج بحث و جدل و ناهمخوانی افکار و عقايد محترمانه و دوستانه بمونه.