آخر زمان

به اندازهء دو برگهء امتحانی نوشته بودم که اين ويندوز مادربه‌خطای بی‌همه‌چيز يهو سرخود شروع کرد به آپديت کردن و پدرسگ بی‌اجازه کامپيوتر رو خاموش کرد. همه‌اش پريد. حال دوباره نوشتنش رو که اصلاً ندارم، به خصوص که مريضم و تب کرده‌ام اين هوا. چيز خاصی هم ننوشته بودم اما با اين حال اعصابم حسابی خط‌خطی شد.

اينقدرش رو ميتونم دوباره بنويسم: از نشانه‌های آخر زمان يکی هم اين است که آدمی مثل پانته‌آ بعد از سی سال شروع کند به شنيدن خطبه‌های نماز جمعه.

زنده باد مينيمال

چقدر دير فهميدم که وبلاگنويسی چقدر آسونه.

روز بيست و پنجم ژوئن نشستم، يکی دو جمله برای هر پست، بيست و سه چهارتا پست پشت سر هم نوشتم. اونهايی رو که بعد از دوباره خوندن به نظرم ضعيف اومدند حذف کردم. در بخش مديريت وردپرس ساعت رو تنظيم کردم برای انتشار روزانه (scheduled). اول روزی يک پست منتشر کردم، بعد حوصلهء خودم هم سر رفت، کردمش روزی دو پست. وسطاش هم اگه چيزی به نظرم ميومد اضافه ميکردم، که ميشد روزی سه تا نوشتهء جديد.

اين يک آزمايش بود دوستان، هم برای خودم و هم برای شما. اولاً خواستم ببينم دوستانی که مينيمال مينويسند (و من طرفدار پر و پا قرص بعضی از اونها هستم) چه رابطه‌ای با وبلاگشون دارند، چه حسی دارند، که ديدم خيلی حس عالی و خوبيه! با کمترين سرمايه‌گزاری وقت و انرژی بهترين نتيجه به دست مياد. مدتی که من برای نوشتن سه چهار تا پست مينيمال لازم دارم، حتی به اندازهء وقتی نيست که برای حک و اصلاح غلطهای تايپی يکی از نوشته‌های بلندم صرف ميکنم.

دوماً خواستم به شما ثابت کنم که ميتونم کوتاه هم بنويسم. بيشتر از پنج ساله که بعضی از شما خواننده‌های عزيز و محترم به طول نوشته‌های من خرده ميگيريد، اون هم گاهی با لحن بسيار برخورنده، انگار که من به زور يقهء شما رو گرفته‌ام و شما رو به اينجا کشونده‌ام که يالا بخون! يا انگار کوتاه نوشتن کار بسيار دشواريه که من محاله از پسش بربيام. به هر حال با اين آزمايش به من ثابت شد که حق داشته‌ايد و کوتاه‌نويسی به نفع من و شماست. اگر مثل قبل همهء اين جمله‌ها رو گذاشته بودم در يک پست و منتشر کرده بودم (که يکی از پستهای کوتاه‌ترم ميشد) روز بعدش دوباره بايد مينشستم به فکر کردن که چی بنويسم، اما اينجوری وبلاگم رو يک هفته روزی دو سه بار آپديت کردم. تعداد بازديدکننده‌ها هم سرکشيد به فلک، به خاطر انتشار مرتب مطالب جديد. پس راز موفقيت، حداقل از نظر کميت، در کوتاه‌نويسيه. به خصوص که نه وقت من «حروم ميشه»، نه وقت شما.

اما در واقع، اگر وبلاگ خوندن و نوشتن رو کاری عبث و بی‌معنی و با «تلف کردن وقت» مترادف بدونيم، حتی يک لحظه‌اش هم مضر و بيجاست و بايد به کل در هر وبلاگی رو تخته کرد، چه طولانی بنويسه و چه کوتاه. اگر نه، اگر تلف شدن وقت با وبلاگ خوندن بستگی به محتوای هر نوشته داره، پس طول مطلب و مقدار وقتی که صرف خوندنش ميشه نبايد اونقدر محل اعتراض باشه.

دوره البته دورهء ساندويچ‌خوريه، کمتر کسی حوصلهء اين رو داره که بنشينه و وقت صرف چيزی بکنه و بهش دل بده، اما من چه کنم که هنوز به پختن پلو و خورش علاقه دارم. ذهنم با وجود همهء تنشها و عصبيتها و هيجانهای زندگی خواستار آرامش و تمرکز و دقته. دلم ميخواد سر صبر با خواننده‌هام درد دل کنم، در نوشته‌ام فضاسازی کنم، توضيح بدم، هر کلمه رو هزار بار پس و پيش کنم که ضرباهنگ نوشته طبق ميلم باشه، اون احساسی رو در شما ايجاد کنه که در فکر و ذهن من هم هست. جمله‌ها رو جا به جا کنم، اين پاراگراف رو بگذارم پشت اون يکی، اين يکی رو ببرم بالاتر يا پايينتر، که نوشته‌ام ترتيب منطقی داشته باشه و خواننده رو به دنبال خودش بکشونه، همهء اينها بدون دغدغهء اينکه آی طولانی شد، آی کوتاه شد… الآن يک ساعت بيشتره که سر همين نوشته نشسته‌ام و شايد يک ساعت ديگه هم صرف حک و اصلاحش بکنم. اين سبک نوشتن منه و فکر کنم ديگه بعد از پنج و خرده‌ای سال خواننده‌هام هم اون رو شناخته باشند. اميدوارم که ديگه لازم نباشه دربارهء اين موضوع توضيح بدم.

ضمناً شما رفقای غرغروی طرفدار کوتاه‌نويسی، يادتون باشه که در اين مدت يکی از شماها نيومد بگه دمت گرم، چه خوب که بالأخره طبق ميل ما مينويسی!

شاهکار

چرا آخر شاهنامه خوش است؟ چون موفق شده‌ای پنجاه‌هزار بيت شعر رو تا ته بخونی.

کشف استعدادها

يک برگه کاغذ مهم به من بديد، اعم از سند و صورتحساب و قبض و غيره، تا در عرض چند ثانيه برای هميشه گمش کنم.

حکمت

دسته‌کليد برای اين اختراع شده که آدم همهء کليدهاش رو يکجا گم کنه.

ای کارفرمای ناخن‌خشک!

گاوی رو که ميخوای بدوشی اول سير کن.

سرگرمی مفيد

وسط جلسهء سخنرانی اونقدر تظاهر به خميازه کشيدن کن تا به بغل‌دستيهات هم سرايت کنه.

همه فن حريف

- بلدی گيتار بزنی؟
- نميدونم. تا حالا امتحان نکردم.

کلمه‌ها و ترکيبهای تازه

تبادل نظر يعنی يالا نظر خودت رو بنداز دور، مال من بهتره.

مرگ ديجيتال

فاجعه. تمام فهرست بوک‌مارک‌هام پريد. سيستم پاک قاطی کرده. با اينکه ويروسی هم نيست، هيچی درست کار نميکنه. مشکل سخت‌افزاريه انگار.

آيا زندگی پس از کامپيوتر وجود دارد؟

ميبينی؟

اول خودشون بچه که هستی بهت حرف زدن ياد ميدن. بعد يه عمر سعی ميکنن دهنت رو ببندن.

بی‌سليقه

ميگن دختر بايد چند تا قورباغه ببوسه تا آخر يکيش شاهزادهء افسون‌شده از آب دربياد.
اما آخه کدوم شاهزاده‌ای با يه زن لب‌و‌دهن‌زيگيلی عروسی ميکنه؟

---

در مسجد جشن عروسی بگيريد تا در تيررس ما باشيد.

شغل مفرح

با اين عکسهای خنده‌دار توی پاسپورتهای ملت، کاش مأمور گمرک بودم.

خدا خر رو شناخت…

به گزارش انجمن حمايت از حيوانات، جمعی از خران به خداوند شکايت برده‌اند: از ما يه جفت شاخ ناقابل دريغ ميشه، اونوقت احمدی‌نژاد رو رئيس‌جمهور ميکنی؟

خردورز

اينقدر خرافاتی نباش، شگون نداره.