غربتستان

به مرور بعضی از آهنگهای مورد علاقهء خودم رو اينجا قرار ميدم تا شما هم بشنويد. برای شنيدن هر ترانه يا داونلودش روی اسمش کليک کنيد.

---

غريبانه

همايون شجريان

بگرديد، بگرديد
در اين خانه بگرديد
در اين خانه غريبند، غريبند
غريبانه بگرديد

يکی مرغ چمن بود
که جفت دل من بود
جهان لانهء او نيست
پی لانه بگرديد

نسيم نفس دوست
به من خورد، چه خوشبوست!
همينجاست، همينجاست
همه خانه بگرديد

چه شيرين و چه خوشبوست
کجا… کجا خوابگه اوست؟
پی آن گل خوشنوش
چو پروانه بگرديد

---

اشک حسرت
گروه شيدا و مسعود جاهد
(بازخوانی ترانه‌ای از مرضيه)

يه روزی «رفتم که رفتم» رو واست خونده بودم
اون زمونم به خدا تو کار دل مونده بودم

يه دل اينجا، يه دل اونجا
اشک حسرت توی چشما

من عزيزم راه دوره، دل من سنگ صبوره
روزگار اينجوری خواسته، سرنوشتا جورواجوره

دلم آروم نداره، دلم آروم نداره
تا ميگم غصه نخور، دست به زاری ميذاره

دل تا بيتاب نشده، اشکا سيلاب نشده
خداحافظ، خداحافظ

وقتی دل بدمياره، گريه حاصل نداره
خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ

گرچه از جمله عزيزان خودم جدا ميشم
باز ميرم به سوی او، اگر نرم فنا ميشم

---

بيگانگی

ستار

می‌روم دور از تو با دنيای خود خلوت کنم
بايد آخر من به اين بيگانگی عادت کنم
آشنايی کو که جان بر پای مهرش افکنم
آتش عشقی چه شد تا من بر آن دامن زنم
شور و حالی دارم امشب
وه! چه حالی دارم امشب
لحظه‌ها را می‌کشم، با روز و شب کاری ندارم
با همه بيگانه‌ام، جز غصه غمخواری ندارم
می‌روم تا عاقبت ديوانه‌ای پيدا شود
همزبون اين دل شوريدهء رسوا شود
تا تو بودی، زندگی سرشار از لطف و صفا بود
اين دل ديوونه با مهر و وفايت آشنا بود
گرچه بی تو زندگی آهنگ زيبايی ندارد
می‌روم چون عشق من در قلب تو جايی ندارد

---

زندگی

عبدالوهاب شهيدی

اون نگاه گرم تو، جام شرابه، اما سرابه
زندگی بی‌چشم تو، رنج و عذابه
آه من ترسم شبی دامنت بگيره
با دلم بازی مکن، عاشق و اسيره، ترسم بميره
يک شب از روی صفا، ای بلای دلها، درد من دوا کن
يا وفا کن با دلم، يا مرا رها کن
ميشکنی شيشهء دلم، قدرشو ندونی
مهربونی با همه، با من و دل من نامهربونی

---

گل سپيد

مرضيه

يک شاخهء گل من در کاشانه دارم
دائم به برش حال پروانه دارم
پيراهن او چون نوعروسان سپيد
بويش همه شب چون نسيم صبح عيد
هر گوشه نشانه از عارف و عامی ديدم
از جور زمانه افتاده به دامی ديدم
آری اين چشمان زيباپسند من
هر دم ز گيسويی سازد کمند من
رنگ سپيد آن زيباگل
لطف و صفايی ديگر دارد
از همه رنگی در چشم من
زيب و جلايی بهتر دارد
ز جهان شما ای اهل جهان
شده قسمت من چشمی نگران
که اگر ز وفا يارم ز درآيد، هجرم به سر آيد
آشفته نهم چون سر بر شانهء او
در حلقه آن گيسوی ديوانهء او
گل را بر زلف او زيور سازم
زيب آن نازنين دلبر سازم

---

ساغر شکسته

مرضيه

من امشب شکنم ساغر
لب بر جام مزنم ديگر
عاشقم و مست نگاهت
مستم از نگهی دلجو
ساغر را فکنم يک سو
پيش لبت باده نخواهم
دل بر مهر تو بستم
ساغر بشکستم
کی از می و مستی، وز باده‌پرستی
کام دل خود يابم؟
دم از می مزن ای دل
از باده چه حاصل؟
من در شب هجران، چون شمع فروزان
در آتش و در آبم
من ساغر عشقت، ای جان، نشکستم
پيمانه شکستم، پيمان نشکستم
از گردش گردون پروای هلاکم نيست
کز گردش چشمت ميميرم و باکم نيست
ای ساغر می از چه زنی آتش بر جانم؟
بشکن که تو را در دل شب در بر ننشانم
سيرم ز هوسها، زين پس می و مينا بر خاک افشانم
ساغر شکند، می ريزد، شمع از بر من برخيزد، مهرت ز دلم نگريزد
خواهم که تو يارم باشی، شمع شب تارم باشی، هر دم به کنارم باشی

---

باز آمد

دلکش

اميد جانم ز سفر بازآمد
شکردهانم ز سفر بازآمد
عزيز آن که بيخبر
به ناگهان رود سفر
چو ندارد ديگر دلبندی
به لبش ننشيند لبخندی
چو غنچهء سپيده‌دم
شکفته شد لبم ز هم
که شنيدم يارم بازآمد
ز سفر غمخوارم باز آمد
همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر
ناگهان نگار من چنان مه نو آمد از سفر
من هم پس از آن دوری
بعد از غم مهجوری
يک شاخهء گل بردم به برش
ديدم که نگار من
سرخوش ز کنار من
بگذشت و به بر يار دگرش
وای از آن گلی که دست من بود
خموش و يک جهان سخن بود
گل که شهره شد به بی‌وفايی
ز ديدن چنين جدايی
ز غصه پاره‌پيرهن بود